Alles draait om motivatie. Jezus legt de lat in de Bergrede enorm hoog: ‘Wees volmaakt zoals uw hemelse Vader volmaakt is.’ Aan de andere kant is de kern van de Bergrede misschien wel dat je dingen ook ‘in het verborgene‘ doet. Dus: wie ben je als niemand kijkt, je bewust van de tegenwoordigheid van ‘uw Vader die in het verborgene ziet’. Waar zit je hart? Dat hart, je instelling, daar draait het om. Fouten maken mag dan. Maar hoe blijf je scherp? Hoe zorg je ervoor dat je je denken keer op keer vernieuwt? Hoe voorkom je dat je die beroemde kikker in de pan wordt, die langzaam opwarmt zonder dat-ie het merkt? Hoe blijf je gefocust, terwijl er om je heen allerlei ruis en afleiding is?
Dat heb je deels zelf in de hand denk ik. Waar vul je je mee? Waarmee omring je je? Waarnaar kijk je? Wat lees je? Waarnaar luister je? Hoe bewust leef je? Maar de meest belangrijke factor is volgens mij de gemeente. Zonder elkaar wordt het heel moeilijk. En daarom hebben we gemeenten nodig die de tijdgeest begrijpen, die een profetisch en een pastoraal geluid laten horen, waar goed en relevant onderwijs gegeven wordt, waar discipelen groeien, waar mensen elkaar bemoedigen, vermanen, opbouwen, waar zonden gemaakt en beleden kunnen worden (kortom, waar het veilig en goed toeven is), waar mensen elkaar tot een hand en een voet zijn, met elkaar lachen en huilen en voor elkaar geloven als iemand even niet meer kan geloven.
Ik geloof heilig dat de gemeente bedoeld is als kracht voor de wereld. De kerk vervult een sleutelrol. Ook als het gaat om de strijd tegen onrecht. Kijk naar de functie van de kerken tijdens de strijd van de zwarte Burgenrechtenbeweging in de VS. Het is de plek waar je je wonden kunt likken en waar je weer opgeladen wordt voor het hervatten van de strijd. Die kerken hadden natuurlijk wel een heel concreet doel waarvoor ze vochten. Misschien ontbreekt het ons daar momenteel te veel aan in onze burgerlijke middenklasse kerken: een gevoel van urgentie, een duidelijk geformuleerd doel, een gezamenlijk commitment tot de strijd?
PS Zie ook deze mooie post van Jos Douma over de kerk in 2050!
2 responses so far ↓
1 erik velema // Dec 26, 2009 at 1:31 am
goed stuk. bedankt. inderdaad liken we soms een kikker in de pan te zijn. maar hoe doorbreken we dit? weet je als we dit aankaarten in de kerk krijgenwe het heel zwaar. waarschijnlijk worden we uitgekotst. vooral als we er voor kiezen om niet langer burgerlijk en middenklas te zijn, mar de onderkant opte zoeken en/of mee te nemen. ik ben op zoek naar wat antwoorden die ik op dit moment niet kan vinden. terugkijkend naar handelingen. allerlei ontwikkelingen zijn er op “kerkelijk”gebied, even is er een groei lijkt het, maar veelal is die groei niet echte groei maar een verschuiving van leden van de ene kerk naar de andere. zoals ik ook op jos zijn blog vermeld heb wil niet negatief zijn, maar zie even niet de goede weg. natuurlijk geloof ik in gemeenschap. we hebben het nodig, maar hoe komen we tot de ont-moeting waar jos over spreekt in zijn blog?
2 Daniel de Wolf // Dec 26, 2009 at 12:10 pm
Hoi Erik, dank je wel! Ik herken wat je schrijft. Ik geloof niet dat we perse de burgerlijke cultuur moeten opgeven, maar wel dat we heel kritisch naar onszelf mogen kijken.
Morgen en overmorgen volgen hier twee posts over ’spannende kerk’ (in relatie tot discipelschap in de burgercultuur).
Hartelijke groet, Daniel
Leave a Comment